een mijmering  uit 2005

glas al eeuwen bekend.

Vond het zomaar.

 een prachtig materiaal om nieuwe wegen in te gaan.

De heldere kleuren breekbaar en kwetsbaar.

Mijn handen gaan er behoedzaam mee om

en houden het vast om tegen het licht te houden.

Ik kijk nog steeds met verwondering wat vuur kan doen.

nauw verwant aan keramiek.

Het zonlicht doet het daarna sprankelen,

En ik blijf vol bewondering kijken.

 

een klei-gedicht uit 1998

als ik klei voel, omvat ik omzichtig deze aarde 

golvend laat ik haar gaan, tot een gedachte bij mij opkomt

en laat het ontstaan. morgen gaat het verder;

de tijd werkt in haar. lijnen die beeldend zijn

en veel vertellen van hem die het beroert.

sterk zal het worden door het vuur,

dat zonder mij, veel doet veranderen.

mooi en kwetsbaar aanschouw ik het zonlicht,

om lang te genieten.   

                                                                                         terug